แนนจ้า

โหลเหล ๆ ๆ ๆ สหาย และ พี่น้องทั้งหลาย คิดถึงมาก ๆ ๆ ๆ อยู่ที่นีพัณณ์สุขสบายดีจ้า น้ำหนักอยู่ในขั้นกวัดแกว่งแปรผันตามเมนูอาหาร แต่ยังไม่วิกฤตนะจ๊ะ ส่วนชั้นของหนังกำพร้ามีท่าทีว่าจะเกรียมขึ้นหน่อยนะ เพราะแดดมันแรงจัง ดีหน่อยที่อากาศไม่ดุเดือดนัก ขอโทษที่ห่างหายจากบลอกไปนานแสนนาน  ก็รู้ ๆ กันนะว่าปกติพัณณ์จะไม่ค่อยชอบเขียน แต่จะชอบพูดมากกว่า แต่ครานี้ค่าโทรแพงหูดับคร้าบ เลยต้องสื่อสารกันทางนี้แทน หวังว่าคงได้อารมณ์ไปอีกแบบเน๊อะ

ก้าวแรกสู่ USA เตาะแตะ ๆ ๆ ๆ กะเหรี่ยงมาเองคร้าบ จริง ๆ ก็ปล่อยไก่ไปตั้งแต่ที่ดอนเมืองแล้วหล่ะ เพราะดันเสนอหน้าจะเข้ารูผู้โดยสารชั้น Business เฉย แต่เอ๋ย ลืมไป เจ๊ถือตั๋ว Economic ฮับ เลยถูกอัญเชิญให้ไปเข้ารูใหม่ ด้วยเหตุฉะนี้จึงทำให้บิดามารดร ญาติสนิท มิตรสหายทั้งหลาย หัวใจแป้ว ไปตาม ๆ กัน เพราะห่วงว่าหนูจะถึง USA มั้ยหนอ เห้อ น่าสงสาร!!!!

ก้าวที่สอง ณ นาริตะ ไปแวะเปลี่ยนเครื่องและผ่อนอิริยาบถ (ยืดหลัง และ ระยางค์) สนามบินไฮโซมาก ๆ ๆ ๆ ชนะดอนเมืองขาดลอย แต่ที่ดอนเมืองมีดีอย่างคือ Duty Free ใหญ่กว่าหลายเท่าเลย เฮ เฮ ที่นี่ก็ผ่านไปได้ด้วยดีคร้าบผม

ก้าวที่สาม ประตูสู่ USA....Washington D.C. สนามบินที่นี่ใหญ่โตมาก แต่คนผิวดำเยอะหน่อย สื่อสารกันค่อนข้างมีปัญหา เจ้าหน้าที่ที่ Immigration ก็เหี้ยม เหลือคณา แต่ทำไงได้มาถึงแล้วก็ต้องสู้ สู้โว้ย!!!!  หลังจากผ่าน Immigration ก็ต้องต่อเครื่องไปอีกหนึ่งทอดไปลงสนามบินขนาดย่อมซึ่งใกล้กับมหาลัย ก่อนจะขึ้นเครื่อง ก็จะทำการตรวจร่างกายแบบเข้มงวด สงสัยกลัวเราจะเป็นพวกติดอาวุธ หรือ กะเหรี่ยงพลีชีพ อะไรพรรค์นั้น โหแต่ไม่ประทับใจเลย พัณณ์นะเดินทางพร้อมพี่วัน พี่ชายที่เป็นนักเรียนไทยด้วยกัน เค้าแค่ให้พี่วันปลดกระเป๋าใส่ตะกร้าเพื่อผ่านเครื่อง x-ray แต่พัณณ์แทบจะแก้ผ้า (ฮือ ฮือ) ถอดเสื้อคลุม ถอดเข็มขัด ถอดรองเท้า ฮือ ฮือ พระเจ้าจอด มันยอร์ชมาก ฮือ ฮือ

ก้าวที่สี่ สนามบิน College Station เป็นสนามบินขนาดย่อม จุ๋มจิ๋ม น่ารัก เครื่องบินที่โดยสารมาก็น่ารักลำน้อย ๆ ๆ ทั้งลำมีแอร์อยู่หนึ่งคน สภาพกระเซิงเล็กน้อย (สงสัยต้องให้แอร์การบินไทยมายลเป็นขวัญตา) การเสริฟน้ำก็น่ารัก แอร์จะพูดเร็วมาก ถามว่าจะดื่มอะไร (ด้วยความที่หูอื้อ ผนวกกะฟังไม่ทัน) ได้แต่ตอบไปทันทีแบบไม่คิดว่า วอเตอร์ พลีส!!!!!  ขอตั้งชื่อว่า สายการบิน ฮาเฮ ก็แล้วกันนะคร้บ

พอลงจากเครื่องบิน ก็ต้องตบ-อกผาง อีกหลายหน เพราะกระเป๋าเละไม่เป็นท่า ทำไมเค้าทารุณจังนะ ฮือ ฮือ  พอรับกระเป๋าเสร็จไม่นานนักพี่ ๆ ๆ ก็มารับตัวไป ไม่นานก็ถึงมหาลัย เอากระเป๋าไปไว้ที่ห้องพัก แล้ว ไปชอปปิ้ง.....

ขอหยุดไว้ที่ ไปชอปปิ้ง.....ตอนนี้เหนื่อยแล้นจ้า มีอะไรอีกเพียบเลยที่อยากจะสาธยายให้ฟัง รอวันหลังนะจ๊ะเดี๋ยวมาใหม่ (ตอนต่อไป อยู่แบบ Hi-So แต่ Low-Income)

ปล. ขอบคุณพี่แอ้ พี่ต่อ พี่นัท พี่แสง พี่เบล พี่ฝั่ง พี่ฝน พี่จั๊วะ พี่แพนด้า รวมทั้งพี่ ๆ อีกหลายคน ที่ให้ความช่วยเหลือ และยินดีให้หนูไปชอปปิ้งของห้องพี่ แทน Walmart นะคะ

ยินดีที่ได้รู้จัก พี่วัน พี่สโนว์ พี่หนุ่ย ขอบคุณที่ช่วยเหลือหนูนะคะ

คิดถึงสุดชีวิต ป๊ะ ม๊ะ น้องแกงส้ม(ลูกสาว)

พี่บีและพี่เอ๊กซ์ ฝากความระลึกถึงถึงคุณพ่อคุณแม่พี่ ๆ ด้วยนะคะ (พี่เอ๊กซ์ หนูจะเก็บตังค์บินไปเยี่ยมนะคะ)

พี่อ้อม พี่เอ๋ พี่เอริ์ธ ขอบคุณมากค่ะ ฝากความระลึกถึงถึงคุณลุงด้วยค่า

พี่ตน ขอให้สนุกกับการมาระลึกความหลังที่ USA นะคะ แล้วก็อย่าเครียดด้วย ขับรถดี ๆ นะคะ

คุณชาย ขอบคุณมาก ๆ สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างนะจ๊ะ ยังมีอะไรให้ช่วยอีกเพียบรอฟังคำบัญชาได้เลยจ้า

เขมประพิณ อย่าลืมนะ หน้าที่ของแกคือ รอยเตอร์ รายงานข่าวคราวที่เมืองไทยเด้อไว้ว่าง ๆ จะโทรไปหาอีกนะ

ตาล เหงามากมั้ย ว่าง ๆ ก็เรียกก๋งเดื๊อกมาหม่ำข้าวด้วยดิ คิดถึงจ้า

เต้ย อย่าหม่ำเยอะนะ เอาแค่พอประทังชีวิตก็พอจ้า เดี๋ยวใส่เสื้อที่ซื้อฝากไม่ได้นะ

จู ได้ข่าวว่าจะบินแล้ว สรุปเพื่อน ๆ เราไปกระจุกที่อังกฤษหมดเลยเหรอเนี่ย!!!! จะเดินทางเมื่อไหร่ส่งข่าวบอกด้วยนะจ๊ะ จะโทรไปลา....คิดถึงแกจัง

มิวแต้น ดูแลคุณรังสรรค์ วรรณภพ ดี ๆ นะจ๊ะ อย่างอนกันบ่อยนะ คิดถึงมาก ๆ

แคทสวย ได้ข่าวว่าไม่ค่อยสบาย ดูแลสุขภาพด้วยนะจ๊ะ

น้องบี ขอบคุณสำหรับรูปสวย ๆ ที่ถ่ายให้นะ น้องแกงส้มสบายดีจ๊ะ อยากเปิดคาร์เฟ่ลาว ๆ กะแกจังเลย

ยสวัต อย่าเถื่อนนักนะแก ขับรถช้า ๆ หน่อย พูดจาให้ไพเราะ เอิงเอย ขอย้ำ Mac ที่นี่ถูก โค ตะ ระ ถูก สะจาย.....โว้ย

เอมมี่ และ กระต่าย สองสาวออสซี่ ไว้ให้เจ๊ล่ำซำเมื่อไหร่จะไปเยี่ยมนะจ๊ะ

คุณพลอย อยากไปเที่ยวเยอรมันจัง ถ้ามีตังค์แล้วจะไปเยี่ยมนะจ๊ะ (เหมือนกรณีข้างบน) คิดถึงนะจ๊ะ

ดาว กลับแคนาดาเมื่อไหร่ส่งข่าวบอกด้วยนะจ๊ะ เผื่อจะได้ขึ้นไปเยี่ยม

ต๋อม ตุ้ย ใหญ่ เป็นไงกันบ้าง สุขสบายกันดีนะจ๊ะ

ก๋งเดื๊อก แกยังลุกลุยเหมือนเดิมป่าว (ย้อเย่น นะจ๊ะ) คิดถึงแกจัง thesis ไปถึงไหนแล้ว มาเล่าให้ฟังบ้างนะ ว่าง ๆ ก็ไปหม่ำข้าวกะหนูตาลด้วยหล่ะ

ตุ๊กตา สุขสบายดีบ่ สู้ ๆ นะจ๊ะ

คุณแบงค์ เดินทางเมื่อไหร่ เตรียมตัวพร้อมยังจ๊ะ เห็นยุ่ง ๆ จัง คิดถึงจ้า

คุณอาท ตั้งใจอ่านหนังสือนะ อย่าเครียดนะจ๊ะ

หมูพิ ขอโทษที่ไม่ได้โทรไปลานะจ๊ะ คิดถึงนะ

น้องตาล น้องฉัตร น้องไข่เค็ม เงียบไปเลย สงสัยเปิดเทอมใหม่คงยุ่ง คิดถึงนะคะ

น้องออม หนูจะบินเมื่อไหร่คะ ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพนะคะ ฝากความระลึกถึงถึงพี่อู๋ คุณพ่อ คุณแม่ด้วยนะคะ

น้องอ้น เป็นไงบ้าง ระวังตัวดี ๆ นะคะ แถว ๆ บ้านระเบิดมันแรงนะ ไปไหนมาไหนก็ชุดเกราะและหมวกกันน๊อคไปด้วยนะจ๊ะ ด้วยความปรารถนาดี

 และพี่ ๆ เพื่อน ๆ น้อง ๆ ทุกคน คิดถึงจัง

คุณพระรักษานะเด้อ

แนน-พัณณ์ชิตา